deutsch  english    

Column Taco Veldstra: Mijn leven en muziek

Muziek is van groot belang bij verschillende gemoedstoestanden. Mijn  moeders en mijn eigen levensverhaal, aan de hand van popmuziek wil ik hieronder beschrijven.

Wetenschappelijk onderzoek heeft uitgewezen dat muziek van belang is voor de foetus. Als de moeder veel zingt is dat goed voor de baby.

HOTEL RESTAURANT DE WIELEN
Mijn moeder runde, vlak na de oorlog een populair hotel in Friesland aan het meer De Wielen, waar veel beroemde artiesten als Buziau en Snip en Snap logeerden na een optreden in de Harmony in Leeuwarden. Ook Vera Lynn bracht de nacht bij haar en mijn opa door in de mooiste kamer. Ik was 2 jaar oud en werd wakker op de schoot van Vera Lynn die op verzoek van mijn moeder, met de stem van een engel,  'We'll meet again' voor ons zong. Ze mocht niet stoppen van mij, vertelde mijn moeder later meerdere malen. ROY ORBISON Toen ik een teenager was voelde ik me vaak alleen, had weinig vrienden en geen broers of zussen. Mijn troost was het eindeloos draaien van Roy Orbison met name 'Only the Lonely' en van The Fortunes 'You've got your troubles I got mine'. Mijn geest werd er rustig van en ik realiseerde me dat er meer mensen alleen waren.

ACADEMIE VOOR LICHAMELIJKE OPVOEDING
Op de Academie voor Lichamelijke Opvoeding in Den Haag richtte ik met vier goede vrienden het dispuut :Whisper not ' op naar de catchy tune van Art Blakey en de Jazz Messengers. We draaiden jazz van Miles Davis, John Coltrane, Modern Jazz Quartet, Stan Getz, Thelonious Monk etc. De muziek bracht ons in hogere sferen en we discussieerden over boeken van Kafka, Camus en Sartre, droegen zwarte kleding, voelden ons existentialisten en gingen naar Nouvelle Vague films van Resnais, Louis Malle, Truffaut en Godard. Ik begreep de films vaak niet, maar dat heb ik ze nooit verteld.

UNIVERSITEIT LEIDEN
In 1976 werd ik sportleraar aan de Universiteit van Leiden, ik moest de slechte conditie van de studenten verbeteren. Er stond een piano en wat bongo's waar ik niets mee kon. Ik besloot mijn cassetterecorder van thuis mee te nemen en programmeerde muziek van de Beattles, Rolling Stones, Dire Straits en Bob Dylan. Het was 4 jaar voor Jane Fonda met muziek ging werken en Aerobics introduceerde. Het werd zo populair dat ik naar de grote hal moest, waar ik aan 200 studenten tegelijk les gaf.

ECHTSCHEIDING EN STRESS OP HET WERK
Ik werkte ook nog op een lyceum kreeg een langdurig conflict met een directeur en raakte verzeild in een belastende echtscheiding. Ik was de weg volkomen kwijt en zocht verlichting in de New Wave, gloomy music van bijvoorbeeld The Cure met als favoriet :'Lost in a Forest'. Ik begon een queeste, een zoektocht naar de beste ontspanningstechnieken zowel Oosterse als Westerse disciplines. Ik verwerkte heel 'down to earth' mijn kennis in de conditietraining en draaide klassieke adagio's en relaxte jazz om stress te reduceren, afgewisseld met opzwepende popmuziek voor de fysieke conditie.

AFRODISIACUM
Muziek kan ook een sterk werkend afrodisiacum zijn. Ik hertrouwde en terwijl de muziek van  Brian Ferry klonk zei ze dat ze graag een kind wilde. Negen maanden later werd  mijn dochter Avalon geboren.

LEVENSNEVEL
Mijn moeder was 85 en werd opgenomen in een verzorgingstehuis in Appelscha. Ze leed aan wat in literaire kringen wel levensnevel of hersenschimmen wordt genoemd. Ik kocht een eenvoudige cassetterecorder en maakte tapes met klassieke muziek voor haar. Vooral het Cello concert van Elgar gespeeld door Jacqueline Dupre draaide ze veel.

MOEDER ZINGT WE'LL MEET AGAIN
Maar ik kon haar verstandelijk niet meer bereiken. Toen dacht ik aan Vera Lynn vroeg haar of ze Vera Lynn kende,  ze wist nog heel goed dat ze had gezongen voor ons. Ik zong zachtjes We'll meet again don't know where don't know when. Toen ik aarzelde zei ze 'je weet het niet meer he...je weet het niet'. Toen ging de hemel open en met een klare alt stem zong ze verder en de zusters en dokters stroomden toe en iedereen zong mee, ook de patiënten. De neerslachtige stemming was doorbroken, iedereen lachte. GA NIET WEG! Toen ik wilde vertrekken zei ze: 'ga niet weg, ik weet niet wie je bent maar je voelt zo vertrouwd, zo dichtbij...blijf alsjeblieft'  Tranen stroomden over mijn wangen. De laatste keer dat ik huilde was op mijn achtste, bij de film Bambie.

Ik zette alles van Vera Lynn op tape. De zusters vertelden me dat ze de hele dag luisterde en dan leek alle pijn op te lossen in een NEVEL..

Taco Veldstra

Terug naar het nieuwsoverzicht

 

Deze pagina is gepubliceerd op: 2015 april 06

NAAR BOVEN